recém-

  • 1 recém- — elem. de comp. Elemento que indica que a ação ou o estado indicado pela palavra que se segue é recente (ex.: recém casado).   ‣ Etimologia: redução de recente   • Nota: É sempre seguido de hífen e, geralmente, de um adjetivo participial (ex.:… …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 2 RECEM — civitasin tribu Beniamin, Ios. c. 18. v. 27. filius Hebron, 1. Paralip. c. 2. v. 43. Rex item Medianitarum, Numer c. 31. v. 8. quem Iosephus, l. 4. scribit sui nominis condidisse urbem, a Graecis postea Petram dictam. Latine, vacuus, vel vanus,… …

    Hofmann J. Lexicon universale

  • 3 Recem — (a. Geogr.), so v.w. Petra 6) …

    Pierer's Universal-Lexikon

  • 4 recém-nado — adj. s. m. Recém nascido. • Plural: recém nados.   ‣ Etimologia: recém + nado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 5 recém-vindo — adj. s. m. Recém chegado. • Plural: recém vindos.   ‣ Etimologia: recém + vindo …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 6 recém-casado — adj. s. m. Que ou aquele que é casado há pouco tempo. • Plural: recém casados.   ‣ Etimologia: recém + casado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 7 recém-chegado — adj. s. m. Que ou aquele que chegou há pouco. • Plural: recém chegados.   ‣ Etimologia: recém + chegado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 8 recém-criado — adj. Criado há pouco tempo. • Plural: recém criados.   ‣ Etimologia: recém + criado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 9 recém-eleito — adj. s. m. Que ou aquele que foi eleito há pouco tempo. • Plural: recém eleitos.   ‣ Etimologia: recém + eleito …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 10 recém-falecido — adj. Que faleceu recentemente. = NUPERFALECIDO • Plural: recém falecidos.   ‣ Etimologia: recém + falecido …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 11 recém-nascido — adj. s. m. 1. Que ou o que nasceu há pouco. 2.  [Figurado] Fresco; novo; recente. • Plural: recém nascidos.   ‣ Etimologia: recém + nascido …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 12 recém-publicado — adj. Que se publicou há pouco tempo. = NUPERPUBLICADO • Plural: recém publicados.   ‣ Etimologia: recém + publicado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 13 recém-formado — adj. 1. Que se formou recentemente. 2. Que concluiu formatura numa faculdade há pouco tempo .   ‣ Etimologia: recém + formado …

    Dicionário da Língua Portuguesa

  • 14 rêči — rêčem dov., tudi rekó; rêci recíte; rékel rêkla (é) 1. izoblikovati glasove, besede z govorilnimi organi: te besede nisem rekel; reci a / otrok že reče mama zna reči / na vse obtožbe ni rekel niti besede je molčal, bil tiho; kar podivja, samo če… …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 15 dorêči — rêčem dov., dorêci dorecíte; dorékel dorêkla (é) izreči, povedati do konca: ni dorekel besede; njegovo misel so dorekli drugi dorečèn êna o: izjava ni bila dorečena …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 16 izrêči — rêčem dov., izrêci izrecíte; izrékel izrêkla (é) 1. izraziti z govorjenjem: izreči kletev, psovko, šalo; žal mu je bilo za besede, ki jih je izrekel; v afektu, jezi izreči; v naglici izreči kaj nepremišljenega; komaj je izrekel misel, že so mu… …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 17 obrêči — rêčem dov., obrêci obrecíte; obrékel obrêkla (é) dati neresnične, zlonamerne izjave, s katerimi se jemlje komu ugled: obrekel ga je pri vseh sosedih; grdo, hudo obreči / nedolžnega je obrekel obdolžil …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 18 odrêči — rêčem dov., odrêci odrecíte; odrékel odrêkla (é) navadno z dajalnikom 1. meniti, trditi, da kdo ni upravičen do tega, kar nakazuje določilo: odrekli so mu pravico do nastopa / kritika mu je odrekla umetniški talent 2. ne narediti, kar se… …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 19 oporêči — rêčem dov., oporêci oporecíte; oporékel oporêkla (é) 1. z dajalnikom z besedami izraziti nasprotujoče stališče do izjave, mnenja drugega: vedno mu kaj oporeče / nobeni njegovi misli ni mogel oporeči; oporeči trditvi 2. star. preklicati, zanikati …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • 20 porêči — rêčem dov., porêci porecíte; porékel porêkla (é) izraziti misli, stališča z besedami: jutri pojdem k njemu in mu porečem, naj se vrne; ali si pomislil, kaj porečejo ljudje; umolknila je in čakala, kaj porečejo drugi / redko gotovo bo kdo porekel …

    Slovar slovenskega knjižnega jezika